Aandoeningen  

Medicatie

Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's)
Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) zijn traditioneel de belangrijkste behandeling voor alle vormen van juveniele idiopathische artritis (JIA) en andere pediatrische reumatische aandoeningen. Het zijn ontstekings- en koorts remmende geneesmiddelen. De meest gebruikte middelen zijn diclofenac, naproxen en ibuprofen; aspirine wordt veel minder gebruikt vooral vanwege de kans op ernstige bijwerkingen. Het kan voorkomen dat een bepaald NSAID niet werkt terwijl een andere wel effectief kan zijn. Dit effect kan niet goed voorspeld worden. Het optimale effect met betrekking tot ontsteking treedt na enkele weken op.
NSAID's worden bij kinderen over het algemeen goed verdragen: maagklachten, de vaakst voorkomende bijwerkingen bij volwassenen, zijn bij kinderen veel minder vaak voorkomend. Maar als er wel maagklachten ontstaan dan kunnen maagbeschermers voorgeschreven worden

Corticosteroïden
Corticosteroïden (zoals prednison) zijn de meest effectieve, beschikbare ontstekingsremmende geneesmiddelen, maar het gebruik is ervan is beperkt. De reden hiervoor is dat corticosteroïden veel bijwerkingen kunnen geven, waaronder osteoporose, overgewicht, hoge bloeddruk, een vorm van suikerziekte en vertraagde lengtegroei. Corticosteroïden zijn van grote waarde bij de behandeling van reumatische ziekten waarbij organen ontstoken kunnen raken, zoals nieren, longen, hart en hersenen. Ook hebben corticosteroïden een zeer gunstig effect op koorts, die bij reumatische ziekten heel hoog kan zijn. Corticosteroïden worden ook gebruikt om levensbedreigende complicaties te voorkomen. Tot slot worden corticosteroïden gebruikt ter overbrugging van de periode die nodig is voor andere medicijnen om hun werk te doen.

Lokale corticosteroïden
Oogdruppels
Worden gebruikt voor de behandeling van iridocyclitis. In ernstigere gevallen kunnen peribulbaire injecties met corticosteroïden (in de oogbal) of toediening van systemische corticosteroïden nodig zijn.

Gewrichtsinjecties
Injecties in de gewrichten kunnen worden gebruikt als een of enkele gewrichten ontstoken zijn, er bewegingsbeperking optreedt of een gewricht zeer pijnlijk is voor het kind. Het geneesmiddel dat geïnjecteerd wordt is een corticosteroïd, dat een werkingsduur heeft van vaak meerdere maanden. Doordat het medicijn lokaal in een gewricht geïnjecteerd wordt, waarbij het nauwelijks in het lichaam komt heeft het minimale bijwerkingen. De gewrichtsinjectie kan afhankelijk van de leeftijd van het kind, het soort gewricht en het aantal te behandelen gewrichten, worden gedaan onder plaatselijke verdoving of algehele narcose (vaak bij kleine kinderen). Meer dan 3-4 injecties per jaar in hetzelfde gewricht wordt over het algemeen niet aangeraden. Vaak worden gewrichtspuncties , gecombineerd met andere therapie om te zorgen voor een snelle verbetering van de pijn en stijfheid of totdat het andere middel effect begint te hebben.

Colchicine
Colchicine of acetyltrimethylcolchicine is een stofje dat geïsoleerd wordt uit de herfsttijloos. Colchicine werd vroeger bij de behandeling van kanker gebruikt Het middel werkt goed tegen jicht.. De werking van Colchicine bij jicht berust op het remmen van de aantrekking van neutrofiele granulocyten. Het middel wordt met succes toegepast bij familiaire mediterrane koorts. Het is ook met succes onderzocht bij behandeling van acute pericarditis. De meest voorkomende bijwerkingen zijn buikpijn, misselijkheid, braken, diarree.

Biologicals
Er zijn de laatste jaren veel medicijnen met nieuwe aangrijpingspunten geïntroduceerd genaamd "biologicals". Artsen gebruiken deze term voor geneesmiddelen die geproduceerd worden met behulp van levende cellen, en die zich, anders dan methotrexaat of leflunomide, vooral richten op specifieke cytokines of receptoren. Biologicals zijn over het algemeen kostbaar en de bijwerkingen op lange termijn zijn niet volledig bekend. Biologicals worden vanwege deze redenen niet zomaar voorgeschreven. De meest voorkomende bijwerkingen van biologicals zijn een verhoogd risico op infecties en allergische reacties. Voor het starten van sommige biologicals (mn anti-TNF) zal extra onderzoek gedaan worden om te zien of er geen latente (sluimerende) infecties aanwezig zijn (zoals TBC). Bij het gebruik van biologicals mogen sommige vaccinaties niet gegeven worden. Het is het raadzaam om van te voren te overleggen met de behandelend arts.

Anti-TNF medicatie (infliximab, adalimumab, etanercept, golimumab)
Anti-TNF medicatie blokkeren selectief TNF, een essentiële factor in het ontstekingsproces. Ze worden alleen of in combinatie met methotrexaat gebruikt. Het effect van anti-TNF is afhankelijk van welk anti-TNF gegeven wordt te merken na 4-8 weken. Etanercept wordt een tot twee keer per week onderhuids toegediend, adalimumab om de week onderhuids en infliximab 1 x per 4 tot 8 weken via intraveneuze infusen. Andere middelen zijn golimumab en certolizumab en er zijn andere moleculen die momenteel onderzocht worden bij volwassenen en die in de toekomst beschikbaar kunnen komen voor kinderen.

Anti interleukine 1 (anakinra en canakinumab) en anti interleukine 6 (tocilizumab)
Deze geneesmiddelen zijn vooral van belang voor de behandeling van auto inflammatoire ziektebeelden zoals systemische JIA en de periodieke koortssyndromen. Anakinra wordt 1 x per dag met prikje onder de huid gegeven, wordt voorgeschreven bij kinderen met een systemische vorm van jeugdreuma (S-JIA) en bij kinderen met een koortssyndroom. Canakinumab is de langwerkende vorm van anti-IL1, die maar 1 x per 4 tot 8 weken gegeven hoeft te worden. Tocilizumab kan gegeven worden via een infuus of als prikje onder de huid reacties. Een van de meest voorkomende bijwerking van Anakinra is een lokale huidreactie die na ongeveer 7-10 dagen prikken optreedt. Om de klachten hiervan te verminderen kan een anti-histaminicum of lokale steroïdezalf voorgeschreven worden. Het is belangrijk om wel door te gaan met de prikken. De huidreactie verdwijnt dan vanzelf.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bijgewerkt nov 2017